Zobacz wszytkie serwisy JOE.pl
Pierwszy preliminarz budżetowy obejmujący pierwsze półrocze 1919 został odrzucony przez Sejm. Podobny los spotkał następne, aż do 1 VII 1924. Przyczyna tego były deficyty stanowiące 50-90% sum budżetu, mające źródło w słabości aparatu skarbowego, demoralizacji podatników, inflacji, a następnie hiperinflacji 1923r. W latach 21-23 kwota dochodów podatkowych wynosiła 21% stanu z 1913r. W ciągu tych trzech lat zmieniło się 9 ministrów skarbu.
Wg szacunków w okresie 1919-24 drukowanie pustego pieniądza przyniosło rządowi od 500 do 800 mln dolarów. Wojna o granice (60% budżetu szło na wojsko), organizacja administracji, oświaty, odbudowa tłumaczenia norweski gospodarki finansowane były głównie ze środków inflacyjnych. Wraz z postępującą inflacją dochody potrzebne do funkcjonowania państwa pochodziły przede wszystkim z tzw. podatku inflacyjnego. O ile w 1923 r. dochody z podatków stanowiły równowartość około 45 mln $, inne dochody państwa 59 mln $, to emisja pieniądza dała 124 mln $.
Wyrazem występującej inflacji w Europie Środkowej był na rynku krajowym szybszy wzrost cen dewiz wymienianych o trwałym parytecie (dolar ameryk, frank szwajc) niż cen towarów.
W hiperinflacji (30 VI-31 XII 1923) ceny hurtowe wzrosły 72 razy, kurs $ 62 razy.
28 V 1923 1$=52000 marek, 1 VIII 1$=231260, 1 X 1$=1612000
Na postępującej inflacji korzystali właściciele fabryk, kupcy, ale tracił skarb państwa.
